O Έρωτας, Άγριος, στα Χρόνια της Κρίσης...!

           Ήμουν στην ομίχλη του νου μου για αρκετές μέρες. Αναγνωρίζοντας την κάθε ανάσα της ζωής, έχω μάθει να γεύομαι την κάθε ημέρα ως το μεδούλι της, κι αυτό δεν είναι πάντα καλό... Επηρεάζομαι εύκολα  από τα θετικά ή τα αρνητικά που ανταμώνω, με αποτέλεσμα αυτό να με ανεβάζει ψηλά στους ουρανούς ενώ μετά από λίγα δευτερόλεπτα να με πετά με δύναμη στο έδαφος γεμίζοντάς με μώλωπες...
Πληγές, που δύσκολα φεύγουν... Ραγίσματα...
     Χάθηκα λοιπόν σε σκέψεις, που προκάλεσαν κάποια e mail που λαμβάνω. Μου προσφέρουν δουλειά. Και είναι τόσο απλόχεροι οι εργοδότες μου... Από 90 έως 200 ευρώ την ώρα!
Στην αρχή το βρήκα διασκεδαστικό. Μετά όμως που συνεχίστηκε...πέρασε σαν φαρμακερή ακίδα στο δέρμα μου. Γύρισε ο νους στροφές ανάποδες, σκέφτηκα όλες εκείνες τις γυναίκες ή τους άντρες που δεν έχουν άλλη δύναμη να το παλέψουν...κι ενδίδουν. Για να υπάρχει τόση προσφορά στις μέρες μας, θα υπάρχει και ζήτηση.
Αναζήτηση πόρων διαβίωσης.
Εκμετάλλευση...
       Εδώ ήταν το όριο. Της υπομονής μου... Της ψυχραιμίας μου. Νομίζω πως δεν θα πάψω πια να σκέφτομαι τις γυναίκες που αποφάσισαν να πουλήσουν το σώμα τους γιατί δεν είχαν άλλη επιλογή...
Δεν θα βγει ποτέ ξανά από το νου μου, πως για κάποιους ανθρώπους τα χρήματα είναι πολύ ανώτερα από τους συνανθρώπους τους.
Επίσης, κι ας μου συγχωρήσετε τη θέση που θα πάρω, ανακάλυψα πως αν η ζωή θελήσει να μου παίξει κι αυτό το παιχνίδι...αηδιασμένη, απλά θα πηδήσω από ένα λόφο στη θάλασσα...


Υ.Γ. Δεν θα ξεχάσω επίσης πως είμαι τυχερή! Αφού μέσα στο βούρκο που λιμνάζει γύρω μας, έχω το χέρι του συντρόφου μου να με κρατάει σφιχτά. Εύχομαι στη ζωή σας, να έχετε ή να βρείτε κι εσείς τον άνθρωπό σας...