Τi σε κάνει να χαίρεσαι;

            Σκεφτόμουν πως, συχνά, αμελούμε τα απλά καθημερινά πράγματα. Λόγια, μικρές ανεπαίσθητες κινήσεις, ή απλά κάτι που γευόμαστε μας δίνουν στιγμιαία χαρά που φτιάχνει τη διάθεσή μας για το υπόλοιπο της ημέρας.
Καθώς λοιπόν έσερνα πίσω μου τον -καθιερωμένο πια- πονοκέφαλο, ανακάλυψα σε μια γουλιά γλυκού ελληνικού καφέ μια αίσθηση που θεωρούσα πως είχα ξεχάσει. Το άρωμά του έφερε στο νου μου συνειρμικά τον πατέρα μου να πίνει τον καφέ του καθισμένος στην τραπεζαρία. Σχεδόν με άγγιξε ο καπνός των άφιλτρων "Καρέλια" κι εκείνη ακριβώς τη στιγμή αισθάνθηκα χαρούμενη. Τόσο χαρούμενη που έφτασα χοροπηδώντας στην κουζίνα!
Χόπιτι Χοπ! (που έλεγε κι ένα παιδικό μου παραμύθι...) Τόσο απλό ήταν να διώξω την κατήφεια για σήμερα;
  

          
                         Θα ήθελα όμως πολύ να μου έλεγες: ΕΣΈΝΑ! τι σε κάνει να χαίρεσαι;

Σκορπίζουν
των δακρύων οι μεγάλες συγκεντρώσεις.
Μνήμη και παρόν ψάχνουν να κρυφτούν
από τη διαύγειά τους.

Αραιά και που καμιά τουφεκιά
 πότε από εκείνο το ευκρινές
χαράκωμα η λύπη πότε από αμυδρότερο.
Στρατηγική να δείξει τάχα
ότι έρχονται ενισχύσεις.
                                              Ας παραδοθεί.

Έχει σχεδόν επικρατήσει η φωτογραφία σου.
Εξαπλώθηκε όπου βρήκε άμαχη επιφάνεια
αποδεκατισμένη αίσθηση πρόθυμη για γαλήνη.
Ανεμίζει στων βλεμμάτων τα υψώματα
όχι σαν έθιμο αδρανές μελαγχολικό
μα ως γενναίος συκοφάντης της απώλειάς σου.
Μέρα τη μέρα πείθει πως τίποτα δεν άλλαξε
ότι ήσουν πάντα έτσι, από χαρτί
εκ γενετής φωτογραφία σε συνάντησα
ανέκαθεν πως έτσι σ' αγαπούσα γυρολόγα
από εικόνα σε απεικόνιση
κι από απεικόνιση σε εικόνα σου αρκέστηκα.

Μνήμη και παρόν πρέπει να κρυφτούν
από τη διαύγειά τους.

Αραιά και που καμιά τουφεκιά αμυδρή
μαρτυρία υπέρ σου η λύπη
                                             ας παραδοθεί.

Ο μόνος αξιόπιστος μάρτυρας ότι ζήσαμε
είναι η απουσία μας.

                                               (Υποκατάστατο...Κική Δημουλά...Χαίρε Ποτέ)

Debtocracy...

Οι δημιουργοί του Debtocracy, του ντοκιμαντέρ που είδαν τουλάχιστον δύο εκ. άνθρωποι, επιστρέφουν με μια νέα παραγωγή.

Η CATASTROIKA αναζητά τις συνέπειες από την ολοκληρωτική εκποίηση μιας χώρας. Εξετάζοντας παραδείγματα ιδιωτικοποιήσεων και απορρύθμισης στις πιο αναπτυγμένες χώρες της Δύσης προσπαθεί να προβλέψει τι θα συμβεί αν το ίδιο μοντέλο εφαρμοστεί σε μία χώρα υπό καθεστώς επιτήρησης.

http://www.catastroika.com

Δείτε το, με υπομονή. Θα καταλάβετε!

Θα είμαστε πάλι στη δύσκολη θέση να επιλέξουμε... Μια απο τα ίδια;

         Όταν σκεφτόμουν κάποτε την παγκοσμιοποίηση, ήμουν εξαιρετικά ευχαριστημένη γιατί η εικόνα ενός κόσμου ενωμένου, αγαπημένου, γεμάτου ανθρώπους που μαζί πάλευαν για τις ίδιες ανάγκες, τα ίδια όνειρα, δεν μπορούσε παρά να με γεμίζει περηφάνια για τα επιτεύγματά μας και χαμόγελα ευχαρίστησης.
Ύστερα κατάλαβα ότι πάλι κάποιοι ήθελαν να έχουν τον έλεγχο... Κι αυτή η αληθινή ένωση των ανθρώπων θα αργούσε πολύ να συμβεί, ή απλά δεν θα συνέβαινε ποτέ.
Συζητώντας με έναν διαδικτυακό μου φίλο (Trellos Tou xoriou), θέλησα να μάθω την άποψή του για το θέμα και τους δικούς του φόβους μιας και ο λόγος του έχει πολύ ενδιαφέρον. Η άποψή του για την κρίση, ομολογώ πως με ξάφνιασε και με επαγρύπνησε.
      Θεωρεί λοιπόν, πως " η Ελλάδα είναι πια πεδίο χρηματοπιστωτικών και πετρελαϊκών επενδύσεων.  Θα μας έχουν  έξω από όλους τους πολέμους μέχρι να πάρουν τα χρήματά  τους πίσω, με το αζημίωτο φυσικά. Το μόνο που θα επιτρέψουν να γίνει, θα είναι η εισβολή των Τούρκων στο μισό Αιγαίο για συνεκμετάλλευση των εκεί πετρελαίων"...
"Η κρίση θα δυναμώνει αντί να εξασθενεί και όλοι λίγο-πολύ θα αναγκαστούμε να γυρίσουμε στις ρίζες μας για να μην πεινάσουμε. θα μάθουμε πάλι να καλλιεργούμε τη γη και να θρεφόμαστε από αυτή, θα ζυμώνουμε το ψωμί της ημέρας και θα πίνουμε το κρασί που μόνοι θα έχουμε φτιάξει. Εκείνοι που δεν θα τα καταφέρουν σε αυτή την προσαρμογή, θα είναι αυτοί που θα πληγούν περισσότερο. Αλλάζοντας όμως όλοι το μικρόκοσμο της καθημερινότητάς μας, θα καταφέρουμε αργά μα σταθερά να φέρουμε στη νέα τάξη πραγμάτων την επ- Ανάσταση"...

         Συμμερίζομαι τα λόγια του. Για να τα βγάλουμε πέρα, ως φυσική εξέλιξη των δυσκολιών που περνάμε στη ζωή μας, φτιάξαμε τον μικρό μας μπαξέ με τα λαχανικά μας. Ήδη ζύμωνα το ψωμί της ημέρας κι έτσι μειώσαμε τα έξοδά μας στο ελάχιστο. Αυτό που μου έκανε όμως εντύπωση είναι (και το κατάλαβα μέσα από τα λόγια του) πως όλοι οι άνθρωποι δεν αντιδρούν έτσι. Κάποιοι πιέζονται πέρα από το συνηθισμένο και αντιδρούν με τρόπο που δεν τους βοηθάει να επιβιώσουν- το αντίθετο μάλιστα. Τον τελευταίο μήνα, στην πόλη μου τρεις άνθρωποι έδωσαν μόνοι τέλος στη ζωή τους...

     Μέσα σε όλα, έρχονται και οι εκλογές. Ενός κακού μύρια έπονται... Κι αναρωτιέμαι, θα βρούμε τον τρόπο να αντιδράσουμε; Θα καταφέρουμε να δείξουμε το πόσο δυσανασχετούμε και πόσο μας έχει κουράσει αυτή η κατάσταση; Μα η μεγαλύτερη αγωνία μου είναι Αν θα καταφέρουμε να περάσουμε όσο πιο αναίμακτα γίνετε κι αυτές τις συμπληγάδες, οδηγούμενοι όμως όχι στον προσωπικό πλουτισμό όπως συνέβαινε κάποτε, μα στη γενική ευημερία...

     Καθώς ανακάλυψα πως η Κρίση δεν είναι ίδια για όλους και όλοι έχουν τη δική τους άποψη για το που θα μας οδηγήσει, θα ήθελα την άποψή σας. Ίσως και άλλοι  να έχουν τις δικές μου απορίες... Ίσως και άλλοι να τρόμαξαν... με τους δικούς μου εφιάλτες...

     

Tο Σύνδρομο "Πυτζάμα-ρόμπα"

           Έχετε έρθει στα λόγια μου!
Βαδίζω και παραμιλώ, στραβο-κρατάω τον καφέ και τον χύνω στο χαλί που, επειγόντως, θα πρέπει να σηκώσω και να πλύνω, οπότε...
Εκνευρίζομαι! Ακόμη περισσότερο...περιφέροντας στο δωμάτιο την αστεία φιγούρα μου, με τις παντόφλες-γατάκια να κοιτούν μπροστά, πιο μπροστά από εκεί που το δικό μου βλέμμα μπορεί να φτάσει.
Όμως, μη νομίζετε πως πάλι δε νιώθω καλά. Μια χαρά είμαι, σας πληροφορώ!
Είναι που διστάζω να αποχωριστώ το Χειμώνα, κι ας μου αρέσει η Άνοιξη...
Συνήθισα στις φαρδιές μου πυτζάμες και την ρόμπα που ανεμίζει ανοιχτή σε κάθε μου βήμα ανάμεσα στο γνώριμο χώρο μου...
Είναι οικεία η μιζέρια και δύσκολα την πολεμάς. Πιο εύκολο είναι να ανταμώσω στον καναπέ τον άντρα της ζωής μου

και να κουρνιάσω στα γόνατά του προσποιούμενη την αμέριμνη, παρα να τον περιμένω να επιστρέψει κουρασμένος από τη δουλειά και να ανησυχώ για το αν θα φτάσει ο μισθός του να πληρώσουμε το ενοίκιο, σιωπώντας για οτιδήποτε συνέβη κατά τη διάρκεια της ξεχωριστής μας μέρας... Μέχρι να ξεκουραστεί ο νους του και το σώμα του...
       Χρειάζονται χρήματα για αυτή την πολυτέλεια όμως. Χρειάζονται χρήματα για την άνεση της ανθρώπινης επαφής, δίχως τη βιοπάλη της καθημερινότητας να προβληματίζει τον φτωχό μας, ταλαίπωρο νου.
    Γι' αυτό κι εγώ διστάζω να αποχωριστώ τη ρόμπα μου! Αρνούμαι, προς το παρόν, να υποδεχτώ την Άνοιξη κι ευχαριστημένη λέω να μιζεριάσω λίγο ακόμη στις φαρδιές μου πυτζάμες.
Έχω όμως κρεμάσει στην άκρη του ματιού μου, ένα Καλοκαίρι. Υπομονετικά περιμένει, να το φορέσω σ' ένα πρωινό μου ξύπνημα, απομυθοποιώντας για άλλη μια φορά τους Χειμώνες.

Περι-Παίζοντας, για άλλη μια φορά.... θα ξεπεράσω το σύνδρομο, "Πυτζάμα-Ρόμπα"!